Jak zmierzyć stopę dziecka przed kupnem butów

Pierwsze ciepłe dni w kwietniu i Julek chce biegać po podwórku w półbutach, a nie w zimowych. Wyciągnąłem z szafy zeszłoroczne. Założył je sam, zapiął rzepy, przeszedł się po przedpokoju i oznajmił, że są super. Żona kucnęła, przycisnęła palcem czubek buta i powiedziała tylko: „Zmierz mu stopę”.

Zmierzyłem. Buty były za małe prawie o centymetr. Czterolatek w za małych butach nie narzeka, bo nie wie, że może być inaczej. Chodzi, biega, a palce podkurcza. Od tamtej pory mamy domową procedurę i trzymamy się jej przy każdym zakupie.

Obrys na kartce w pięć minut

Potrzebujesz kartki A4, ołówka i linijki albo miarki. Kartkę kładziesz na podłodze przy ścianie, tak żeby jej krótszy brzeg dotykał listwy. Dziecko staje na kartce piętą przy ścianie. Na stojąco, bo stopa pod ciężarem ciała jest dłuższa i szersza niż w siadzie.

Ołówek trzymasz pionowo i obrysowujesz stopę. Najważniejszy jest punkt najdalej wysunięty do przodu, czyli zwykle duży palec, ale nie u każdego. U Julka na prawej stopie najdłuższy jest drugi palec. Mierzysz linijką od krawędzi kartki przy ścianie do tego punktu. Wynik w milimetrach zapisujesz na kartce z datą. My dopisujemy jeszcze, w jakich skarpetkach mierzyliśmy, bo przy zimowych butach to kilka milimetrów różnicy.

Mierzysz obie stopy. Różnica kilku milimetrów jest normalna, a do butów liczy się dłuższa. U nas lewa jest krótsza o trzy milimetry i nigdy bym na to nie wpadł, gdyby nie kartka.

Najlepiej mierzyć po południu, po całym dniu chodzenia. Rano stopa jest trochę mniejsza. I w skarpetkach, w których dziecko będzie chodziło w tych butach. Do kaloszy grube, do sandałów żadne.

Julek przy pierwszym obrysie kręcił się, bo łaskotało. Pomogło, kiedy pozwoliłem mu potem obrysować moją stopę. Od tej pory mierzenie to zabawa w „kto ma większą”, a ja zawsze przegrywam w kategorii „kto ma śmieszniejsze palce”.

Ile zapasu zostawić

But nie może być na styk. Stopa w bucie przesuwa się do przodu przy każdym kroku, a do tego dziecięca stopa rośnie. Przyjmuje się, że wnętrze buta powinno być dłuższe od stopy o mniej więcej 10-15 mm. Kilka milimetrów to zapas na ruch, reszta na wzrost. Za duży zapas też jest zły, bo stopa lata w bucie, a dziecko się potyka i szura.

U czterolatka stopa rośnie szybko, więc zakładamy, że buty wiosenne starczą na sezon, a nie na rok. Mierzymy co dwa, trzy miesiące, a na pewno przed każdym zakupem. W zeszłym roku tego nie robiliśmy i stąd za małe buty w kwietniu.

Rozmiar na metce to za mało

Rozmiary dziecięcych butów różnią się między producentami. Ten sam numer potrafi mieć wkładkę dłuższą albo krótszą o pół centymetra. Dlatego w sklepie zawsze robimy jedno: wyjmujemy wkładkę z buta i przykładamy ją do obrysu stopy, który mamy w telefonie albo na kartce w kieszeni. Albo Julek staje na wkładce i od razu widać, ile zostaje przed palcami.

Jeśli wkładki nie da się wyjąć, zostaje stary sposób. Dziecko wkłada stopę do rozpiętego buta, przesuwa ją maksymalnie do przodu, aż palce dotkną czubka, a ty wkładasz palec między piętę a tył buta. Jeden palec dorosłego mniej więcej odpowiada zapasowi, którego szukasz. To mniej dokładne, ale lepsze niż pytanie „czy nie uciska?”. Czterolatek na to pytanie odpowiada zawsze tak samo.

Zwracamy też uwagę na szerokość. Julek ma szeroką stopę i w niektórych butach wygląda, jakby wcisnął ją w kalosz o numer za mały, choć długość się zgadza. Patrzymy, czy materiał po bokach się nie napina i czy przy zapiętym rzepie nie ma odcisku na grzbiecie stopy.

Kupowanie przez internet

Część butów kupujemy przez internet, bo w sklepach w Olsztynie nie zawsze jest jego rozmiar i szerokość. Wtedy liczy się długość wkładki podawana przez sprzedawcę w tabeli rozmiarów. Porównujemy ją z naszym pomiarem plus zapas. Jeśli sprzedawca nie podaje długości wkładki, tylko numer, piszemy z pytaniem albo szukamy dalej.

Przy zakupie na odległość konsument ma 14 dni na odstąpienie od umowy bez podawania przyczyny. Buty przymierzamy w domu na czystej podłodze, na krótko, bez wychodzenia na dwór, żeby dało się je oddać. Julek nie rozumie, dlaczego nowych butów nie można od razu założyć na plac zabaw, więc przymiarka trwa trzy minuty i buty wracają do pudełka. Bywa krzyk.

Kapcie do przedszkola

Od września Julek idzie do nowego przedszkola, o czym pisałem przy potwierdzaniu miejsca po rekrutacji. Kapcie kupimy w sierpniu, nie teraz, bo do września stopa urośnie. Przedszkola zwykle proszą o kapcie z jasną, antypoślizgową podeszwą, zakryte z przodu i zapinane na rzep, a nie wsuwane klapki. Czterolatek ma je założyć sam, szybko, bez pomocy pani.

Na kapcie też robimy obrys i przykładamy wkładkę. Tu zapas może być trochę mniejszy, bo w kapciach dziecko nie biega po kamieniach, ale za ciasne kapcie to marudzenie przez cały dzień w grupie.

Co robimy ze starymi butami

Za małe buty myjemy, suszymy i oddajemy dalej, jeśli podeszwa nie jest zdarta krzywo. Krzywo zdarta podeszwa przenosi wzór chodzenia poprzedniego właściciela, więc takich nie bierzemy z drugiej ręki dla Julka i nie dajemy innym. Proste kalosze i sandały przechodzą u nas bez problemu przez kuzynów.

Kartki z obrysami trzymamy w teczce z dokumentami Julka. Jest ich już pięć. Na najstarszej, z zeszłej jesieni, stopa wygląda jak stopa lalki. Julek lubi je oglądać i porównywać. Ostatnio położył swoją stopę na kartce z września i ogłosił, że „stopa mu urosła, bo jadł naleśniki”. Nie dyskutowałem.

Zawsze jedna para skarpetek więcej, mówię żonie przed każdym wyjściem. W przypadku butów zasada jest podobna: zawsze jeden pomiar więcej. Pięć minut na podłodze w przedpokoju oszczędza nam zwrotów, marudzenia i podkurczonych palców.