Pokój czterolatka w małym mieszkaniu. Co urządziliśmy, a z czego zrezygnowaliśmy

Na Zatorzu Julek spał w naszej sypialni, w łóżeczku dosuniętym do ściany, a zabawki mieszkały wszędzie: w pokoju, w przedpokoju, pod stołem w kuchni. Kiedy w lutym oglądaliśmy mieszkanie na Jarotach, żona stanęła w najmniejszym pokoju i powiedziała: „To jest pokój Julka”. Miała rację, choć ja widziałem tam gabinet.

Pokój ma 7,8 metra kwadratowego. Okno od wschodu, kaloryfer pod oknem, drzwi otwierane do środka, które zabierają kawałek ściany. Wprowadziliśmy się w marcu. Dziś, w maju, pokój wygląda zupełnie inaczej niż w pierwszym tygodniu.

Najpierw kartka w kratkę

Zanim kupiliśmy cokolwiek, narysowałem plan pokoju na kartce w kratkę, jedna kratka na dziesięć centymetrów. Z oknem, kaloryferem, drzwiami i ich zasięgiem przy otwieraniu. Do tego gniazdka i włącznik światła. W pracy nie wyobrażam sobie projektu bez przekroju, więc w domu też tak robię.

Potem wycięliśmy z papieru prostokąty w tej samej skali: łóżko, regał, stolik. Przesuwaliśmy je po planie przez dwa wieczory. Julek dostał swoją kartkę i rysował na niej „gdzie będzie walec”. Walca nie ma, ale kartka wisi na ścianie.

Wniosek z kartki był prosty: w pokoju zmieszczą się łóżko, jeden niski regał, stolik z krzesełkiem i komoda. I musi zostać puste miejsce na podłodze, minimum dwa na półtora metra. Czterolatek bawi się na podłodze, nie przy biurku.

Łóżko, które rośnie razem z nim

Łóżeczko ze szczebelkami oddaliśmy kuzynom. Kupiliśmy łóżko o wymiarach 90 na 200, niskie, z barierką z jednej strony, którą da się zdjąć. Długie, bo nie chcieliśmy wymieniać go za trzy lata. Przy tak małym pokoju to był najtrudniejszy wybór, bo zajmuje prawie całą jedną ścianę.

Na początku miało szufladę na zabawki pod spodem. Szuflada była pełnej długości i pełna klocków ważyła tyle, że Julek nie mógł jej wysunąć. Po tygodniu klocki wyjechały do kosza, a w szufladzie wylądowała pościel na zmianę i skarpetki nie do pary. Gdybym wybierał jeszcze raz, wziąłbym łóżko bez szuflady i wsunął pod nie dwa płaskie pojemniki na kółkach.

Półki na wysokości dziecka

Najlepsza rzecz w tym pokoju to niski regał, do metra wysokości. Wszystko, czym Julek ma się bawić sam, stoi na tej wysokości. Książki ułożyliśmy okładkami do przodu, nie grzbietami. Czterolatek nie czyta grzbietów, rozpoznaje książkę po obrazku z przodu. Od kiedy książki stoją przodem, Julek sam przynosi wieczorem tę, którą chce czytać. Wcześniej wyciągał wszystkie po kolei i zostawiał na podłodze.

Wyżej, na półce wiszącej nad komodą, stoją rzeczy, do których potrzebny jest dorosły: farby, plastelina, klej, nożyczki, gra z drobnymi elementami. Nie zabraniamy, tylko trzeba poprosić.

Każdy mebel, który może się przewrócić, przykręciliśmy do ściany. Regał, komodę, półkę. W zestawie zwykle są kątowniki i paski do mocowania, ale w bloku z wielkiej płyty trzeba było dokupić kołki do betonu. Czterolatek wspina się na wszystko, nawet jeśli mówi, że nie.

Kosze, ale bez pokrywek

Na zabawki kupiliśmy kosze z tkaniny i wikliny, każdy na jedną kategorię: klocki, auta, zwierzęta, przebrania, „drobiazgi”. Pierwsze miały pokrywki. Błąd. Pokrywka to dla czterolatka dodatkowy krok, którego nie wykona przy sprzątaniu. Zabawki lądowały obok kosza, a pokrywka na nich. Pokrywki trafiły do piwnicy.

Na każdym koszu przykleiliśmy obrazek tego, co ma być w środku. Julek narysował je sam: auto, klocek, krowę. Krowa wygląda jak pies, ale on wie, o co chodzi. Sprzątanie trwa teraz pięć minut, a nie dwadzieścia, choć nadal wymaga mojego udziału i piosenki.

Stolik przy oknie

Stolik z krzesełkiem stanął pod oknem, bo tam jest najlepsze światło. Na nim pudełko z kredkami, ryza papieru i pojemnik na „prace skończone”. Julek rysuje codziennie, najczęściej słońce z dwunastoma promieniami i domek z kominem. Najlepsze rysunki wędrują na korkową tablicę w przedpokoju, pozostałe do teczki.

Stolik okazał się też miejscem do układania puzzli i do jedzenia owoców po przedszkolu. Kupiliśmy go z regulacją wysokości blatu, bo Julek rośnie, a krzesełko i tak trzeba będzie wymienić.

Z czego zrezygnowaliśmy

Planowaliśmy namiot tipi w rogu. Zrezygnowaliśmy po sprawdzeniu wymiarów na kartce, bo zabierał połowę wolnej podłogi. Zamiast tego po deszczowym weekendzie, o którym pisałem w tekście o sobocie bez galerii, w pokoju przez kilka dni stał karton po szafie z wyciętymi oknami. Spełnił tę samą funkcję, a potem poszedł na makulaturę.

Zrezygnowaliśmy z tapety ze wzorem. Ściany pomalowaliśmy na ciepłą biel, a kolor jest w kocu, koszach i rysunkach Julka. W małym pokoju wzorzysta ściana robi się męcząca po tygodniu, przynajmniej dla nas.

Zrezygnowaliśmy też z telewizora i z głośnika w pokoju. Bajki są w salonie, na kanapie, razem. Pokój ma być do spania, zabawy i rysowania.

Okno, gniazdka i światło

Kilka rzeczy zrobiłem w pierwszym tygodniu, jeszcze zanim w pokoju stanęły meble. Mieszkamy na drugim piętrze, a czterolatek potrafi przesunąć krzesło pod okno w kilka sekund. Klamkę w oknie wymieniliśmy na taką z kluczykiem. Okno da się uchylić do wietrzenia, ale żeby otworzyć je na oścież, trzeba przekręcić kluczyk, który leży wysoko na szafie. Łóżka nie postawiliśmy pod oknem właśnie z tego powodu.

W gniazdkach są zaślepki. Julek wie, że do gniazdek się nie wkłada palców, ale wie też, że zaślepki da się podważyć, więc wybraliśmy takie, które wymagają włożenia wtyczki, żeby się otworzyły. Kabel od lampki nocnej poprowadziłem za komodą, przypięty do listwy, żeby nie zwisał przy łóżku.

Światło sufitowe ma ciepłą barwę i ściemniacz. Wieczorem, przy czytaniu książek, świeci na pół mocy, a rano, przy ubieraniu, na pełną. Kaloryfer pod oknem zostawiliśmy odsłonięty, bez obudowy, bo obudowa w małym pokoju zabiera miejsce i trudno pod nią sprzątać. Stolik stoi pół metra od kaloryfera, żeby kredki nie topiły się na blacie w zimie. Tak, raz się stopiły. Na Zatorzu, w zeszłym roku, i ślad na stole został do dziś.

Pierwszy pokój i pierwsze noce

Julek śpi w nowym pokoju od marca, choć różnie z tym bywa. Na razie zasypia z jednym z nas obok, a w nocy czasem przychodzi do naszego łóżka. Nad tym jeszcze pracujemy i pewnie kiedyś o tym napiszę, kiedy będzie z czego się chwalić.

Odbiór bez usterek się nie zdarza. Ten pokój też ma swoje: rolety zaciemniającej wciąż nie ma, a lampka nocna świeci za mocno. Ale kiedy wieczorem zaglądam przez uchylone drzwi i widzę Julka, który siedzi na podłodze między koszami i układa auta w kolejkę do „myjni”, wiem, że gabinet mi się tam nie należał.