Jak wychodzić rano do przedszkola na czas

W punkcie przedszkolnym na Zatorzu śniadanie było o 8:30. Przez rok przyprowadzaliśmy Julka o 8:25, 8:35, czasem o 8:50, z kanapką w ręku i jednym butem niezapiętym. Panie były wyrozumiałe. W nowym przedszkolu śniadanie jest o 8:00, a grupa wychodzi na zajęcia o 8:30. Żona zaczyna pracę o 8:00 w bibliotece po drugiej stronie miasta. Ja wychodzę o 6:40, bo o siódmej jestem już na pierwszym odbiorze. Nie ma marginesu na buty niezapięte w windzie.

Postanowiliśmy przećwiczyć nowy poranek: trzy dni przed wyjazdem do dziadków i kilka dni po powrocie. Jakby przedszkole już działało. Opisuję, co zostało z tych prób.

Poranek zaczyna się wieczorem

Najwięcej czasu rano traciliśmy na rzeczy, które dało się zrobić poprzedniego dnia. Teraz wieczorem, po kolacji, a przed kąpielą, Julek wybiera ubrania na jutro. Dwie koszulki do wyboru, nie cała szafa. Wybraną koszulkę, spodnie, skarpetki i majtki układa na krześle w swoim pokoju, w kolejności zakładania. Majtki na górze.

Wcześniej próbowaliśmy wyboru rano, „żeby był samodzielny”. Kończyło się debatą o koszulce z autobusem, która była w praniu. Wybór wieczorem daje samodzielność bez presji zegara.

Do tego wieczorem: plecak przy drzwiach, kurtka na niskim wieszaku, buty obok. Śniadanie przygotowane w połowie: płatki owsiane odmierzone w misce, owoce umyte. Moja kawa w termosie, bo rano nie mam na nią czasu.

Plan z obrazkami

Czterolatek nie zna zegara, ale zna kolejność. Narysowaliśmy razem plan poranka na kartce A4, sześć okienek: siku i mycie, ubieranie, śniadanie, zęby, buty i kurtka, wyjście. W każdym okienku rysunek Julka. Ubieranie to ludzik w koszulce, śniadanie to miska, zęby to szczoteczka wielkości ludzika. Kartka wisi na drzwiach jego pokoju.

Przy każdym okienku jest spinacz do prania. Kiedy Julek skończy jeden krok, przypina spinacz do okienka. Widzi, co zrobił i ile zostało. Nie muszę mówić „ubierz się” po raz piąty, wystarczy zapytać: „Na którym okienku jesteś?”.

To nie działa bez zarzutu. Trzeciego dnia Julek przypiął wszystkie spinacze od razu, „bo tak szybciej”. Ale w większość dni plan pozwala nam rozmawiać o kolejnym kroku, a nie kłócić się o niego.

Śniadanie bez negocjacji

Śniadanie w przedszkolu jest o 8:00, ale Julek przychodzi o 7:50, więc dostaje je na miejscu. Mimo to rano coś je w domu, bo głodny czterolatek nie wychodzi z domu, tylko z niego wypełza. Małe śniadanie: owsianka, kanapka albo jogurt z owocami. Bez wyboru z pięciu opcji. Dwie do wyboru wieczorem, i tyle.

Jemy razem przy stole. Ja w pośpiechu, bo o 6:40 wychodzę, ale siadam z nim na dziesięć minut. To jedyna chwila w ciągu dnia przed popołudniem, kiedy się widzimy. Telefony leżą na blacie w kuchni ekranem w dół.

Wyjście, czyli ostatnie dziesięć minut

Najwięcej nerwów jest przy drzwiach. Buty, kurtka, „gdzie jest miś”, „muszę siku”, „chcę zabrać autobus”. Dlatego plan zakłada, że buty zakładamy dziesięć minut przed wyjściem, a nie w chwili wyjścia. Zostaje zapas na siku i na misia.

Na ścianie w przedpokoju zawiesiłem zwykły zegar ze wskazówkami, widoczny z kuchni i pokoju Julka. Na tarczy przykleiłem żółtą kropkę przy godzinie wyjścia. Julek nie umie czytać godziny, ale wie, że „kiedy duża wskazówka dojdzie do kropki, wychodzimy”. Zaczął sam pilnować. Czasem przesadza i stoi w butach dwadzieścia minut przed czasem.

Autobusy z domu zostają w domu. W przedszkolu są zabawki, a zabawki z domu giną. Wyjątek: jeden mały autobus może jechać w kieszeni kurtki do furtki przedszkola i wrócić ze mną do domu. Czyli wraca z żoną, bo ja jestem wtedy w pracy. Julek tę logistykę uznaje.

Kiedy poranek się sypie

Są poranki, w których nic nie działa. Julek budzi się o 5:20 z katarem i złym humorem, koszulka wybrana wieczorem nagle „gryzie”, płatki są „za mokre”, a winda stoi na dziesiątym piętrze. Na takie dni mamy plan B, który ustaliliśmy z żoną po drugim nieudanym próbnym poranku.

Pierwsza zasada: wiemy, z czego można zrezygnować. Śniadanie w domu można skrócić do banana, bo w przedszkolu i tak jest śniadanie. Mycie zębów rano można zrobić szybciej, wieczorne jest dokładne. Ubrania mogą być inne niż wybrane wieczorem, jeśli kłótnia o koszulkę ma trwać kwadrans. Z czego nie rezygnujemy: z kurtki i butów dopasowanych do pogody i z pożegnania przy drzwiach.

Druga zasada: nie przenosimy nerwów na Julka. Kiedy się spóźniamy, to nasza sprawa, nie jego. Czterolatek, który słyszy „przez ciebie się spóźnimy”, nie przyspiesza. Zwalnia i płacze. Lepiej działa krótkie: „Jesteśmy dziś trochę spóźnieni, więc buty zakładamy na wyścigi”.

Trzecia zasada: jeśli i tak się spóźnimy, to spokojnie. Pięć minut spóźnienia do przedszkola to nie katastrofa. Wiadomość do pań przez dziennik elektroniczny, że będziemy o 7:55, i po sprawie. Gorsze od spóźnienia jest wbieganie do szatni z dzieckiem we łzach.

Schody zamiast windy też się sprawdziły. Z drugiego piętra to minuta, a Julek liczy stopnie na głos. Trzydzieści dwa. Zawsze trzydzieści dwa, choć raz naliczył czterdzieści.

Co się zmieniło po tygodniu prób

Przez pierwsze dwa dni ćwiczeń wyszliśmy o 7:48 i 7:52. Trzeciego o 7:41. Czwartego o 7:38, ale Julek był w kapciach, nie w butach, więc wróciliśmy. Piątego o 7:40 dokładnie. Z tych pięciu dni wynika jedno: nasz poranek od 6:00 do 7:40 jest wystarczająco długi, jeśli połowę rzeczy zrobimy wieczorem.

Pobudka o 6:00 to dla Julka nowość. Na Zatorzu wstawał o siódmej. Przesunęliśmy zasypianie o pół godziny, na 19:15, a o tym, jak w ogóle doszliśmy do spokojnego zasypiania, pisałem w tekście o zasypianiu we własnym łóżku. Pierwsze dni rano był marudny, potem się przyzwyczaił.

Rzeczy na pierwszy dzień są gotowe od dwóch tygodni, opisałem je w tekście o pakowaniu do przedszkola. Spinacze wiszą przy okienkach, zegar ma kropkę, krzesło ma ubrania. Plan to jedno, czterolatek to drugie. We wtorek sprawdzimy, który wygra.